Olympic National Park

Volle dag in het Olympic National Park doorgebracht. Behoorlijke afstand afgelegd, maar het is hier ook prachtig rijden. Diverse wandelingen door de bemoste bossen gemaakt, watervallen gezien en een ruig strand met "Sea stacks" (losstaande rotsen op het strand en vlak voor de kust). Was nog op zoek naar getijdenpoelen, hier niet zo uitbundig dan degene die ik eerder had gezien, maar toch weer bijzonder.

Harde wind aan de kust, ik heb nog even m'n vlieger opgelaten, blijft leuk om te doen. Nog wat plaatjes van de ondergaande zon gemaakt en voor het helemaal donker was weer vertrokken, het was nog anderhalf uur terug naar Port Angeles. Morgen de laatste etappe naar Seattle, route gepland met twee veerboten, via hoekje van Canada.

 

 

 

Ocean Shores - Port Angeles

 

De rit voerde vandaag van Ocean Shores naar Port Angeles, langs de rand van het Olympic National Park. Het was erg regenachtig, maar dat past eigenlijk wel bij dit gebied. Prachtige wandeling gemaakt door het Quinalt Rainforest, heel veel varens en mos en hoge Spruce trees. Bij Kalaloch een strandwandeling gemaakt langs de ruige kust. Helaas was het net vloed geweest waren de getijdenpoelen nog niet te zien.Vlak voor Port Angeles nog een aantal mooie uitzichtpunten op Lake Crescent. Hier, maar ook eerder onderweg stegen prachtige dampwolken op uit de donkergroene heuvels.

 



 

 

 



Banana Slug

 

 

Ocean Shores (2)

Ocean Shores volgens het boekje: koop een vlieger en ga vliegeren, maak een strandwandeling en zie wat er langs de vloedlijn te vinden is, geniet van de zonsondergang op het strand.
En als bonus een rustige avond bij de open haard. Genoeg tot rust gekomen om morgen weer op pad te gaan.

 

 

Ocean Shores

Een grijze dag in een badplaats buiten het seizoen, echt een dag om heerlijk te niksen. Boodschappen gedaan, winkeltjes bekeken en een beetje langs de vloedlijn gelopen.
Hoogtepunt van de dag was de vondst van twee onbeschadigde skeletten van "Sand dollars" (klik hier voor meer informatie). Er spoelen er veel aan, maar het meest vindt je fragmenten of exemplaren waar de bolle kant van is gebroken. Linksboven en rechtsmidden zijn de gave exemplaren.

Cougar - Ocean Shores

Na de bossen en vulkanen nu weer terug naar de kust. De Columbia River is de staatsgrens tussen Oregon en Washington en deze ben ik tijdens de rit twee keer overgestoken. Indrukwekkende bruggen. De brug bij Astoria is een wonderlijke constructie, eerst een heel hoog gedeelte waar enorme tankers onderdoor kunnen en dan ga je steil naar beneden en is de rest van de brug open en vlak boven het water, op het eind nog wel weer een boogconstructie. Het is net of er drie bruggen aan elkaar zijn geplakt.

Voor ik die brug ben overgestoken heb ik geluncht in Astoria, daar hebben ze ook een Pier 39, inclusief Sealions, ik waande me weer even in San Francisco.
Het was warm en ik reed tegen de felle zon in, dus het laatste deel van de rit richting Ocean Shores vond ik erg pittig. Maar eenmaal hier aangekomen kwam ik er achter dat ik 3 nachten had geboekt ipv 2 zoals ik steeds in mn hoofd had en kreeg ik ook nog een geweldige upgrade omdat mn juniorsuite niet goed gebruiksklaar was gemaakt.
Zit hier nu superdeluxe en het is echt zo'n stadje waar alles om het strand draait. Even heerlijk bijkomen van al het natuurgeweld van de afgelopen week.
En als ik wil is de zuidkant van het Olympic National Park ook maar een uurtje rijden.
Ik kijk uit op de duinen en de oceaan, in minder dan tien minuten sta je op het strand. 's Avonds langs de vloedlijn gelopen en een prachtige zonsondergang gezien. Toen ik terugliep stond ik opeens oog in oog met een hert, die rustig bleef grazen, dus ook daar heb ik nog plaatjes van kunnen schieten.

Mt St Helens

De foto's van de eruptie van Mt St Helens in 1980 in de National Geographic hebben me altijd gebiologeerd, ik wilde nu graag met eigen ogen zien dat deze plek op aarde echt bestaat. De omvang van dit gebied en de krachten die hier aan het werk zijn gaan elk begrip te boven.
Ik heb een wandeling gemaakt in Lava Canyon, een gebied gevormd door oudere lavastromen dat helemaal overgroeid was, maar in 1980 door de modderstroom is "schoongeveegd" en nu een prachtige kloof is met watervallen. Met een hangbrug steek je de kloof ook over.
Toen even terug naar mn cabin gegaan voor een middagdutje (best vermoeiend al dat moois en de afstanden die je moet afleggen om er te komen).

Daarna ben ik op weg gegaan naar een reeks uitkijkpunten op de vulkaan en het gebied dat is getroffen door de oostelijke rand van de uitbarsting. Hier zijn nog veel dode bomen te zien, maar de vallei is ook onderdeel van een experiment het ecosysteem te herstellen en is alweer helemaal groen.
Het was een behoorlijke rit en ik moest dezelfde weg weer terug. Had me voorgenomen op tijd te keren om voor het donker weer terug bij de cabin te zijn. Maar de uitzichten waren zo prachtig in het avondlicht, dat ik toch tot 2 mijl van het einde van de weg ben doorgereden. Mede omdat daar nog een mooi meer zou liggen. Geen spijt van, en het laatste stuk wel in het donker gereden, maar dat had ik 's ochtends ook al gereden en was goed te doen.

Ook prachtig zicht op de naastgelegen Mt Adams

 

Gelukkig hoefde ik dit stuk niet in het donker te rijden.

De witte stukken zijn op elkaar gespoelde boomstammen, onvoorstelbare aantallen.







Crescent Lake - Cougar

De trip ging verder naar het noorden, door het prachtige landschap van Oregon, op naar de volgende staat: Washington.

De snelste route was via de Interstate 5 geweest, maar dat leek me saai (hoewel saai hier natuurlijk nog steeds prachtig is). Met de kaart en de navigatie een alternatief ingesteld en op pad gegaan. Prachtig hoe het landschap steeds verandert, het ene moment rijdt je in de bossen, het volgende moment vlaktes met heuvels en bergen op de achtergrond. En er was een punt waar je opeens de diepte induikt en er een heel heuvellandschap als het ware verborgen ligt, op het moment dat je daar weer uit bent en je kijkt achterom is er niets te zien van de enorme heuvels waar je tussen reed. Heel bijzonder.



Omdat ik een grote afstand moest afleggen heb ik niet al teveel foto's gemaakt, maar op de plekken waar ik ben gestopt waren het fantastische uitzichten. De eerste was een ravijn waar je ook niets van zag als je aan komt rijden, er stonden bij de parkeerplaats waarschuwingsborden voor een steile klif, maar ik dacht echt: "waar dan?!?", maar dat werd al snel duidelijk. Hier was het trouwens ook genieten van groot en klein, op de rotsen die her en der lagen zaten hagedissen te zonnen.

 Misschien wel het mooiste stuk van de rit was de snelweg langs de Colombia River. Bij Mount Hood kwam ik uit de bossen en heb de rivier gevolgd tot aan Portland. Aan de ene kant van de weg steile beboste kliffen en aan de andere kant de brede rivier. De bomen met beginnende herfstkleuren en het licht was echt prachtig zo aan het eind van de middag.
Ik moest nog net langs een hoekje van Portland, daar was het wel even druk, maar het verkeer sorteerde zicht snel uit over de verschillende afritten en ik dook al snel weer een rustige weg op. Precies voor het donker was ik op de eindbestemming. Ook hier weer een prachtige cabin met een heerlijk bed. In de buurt van Mt St Helens, dus die ga ik nu eindelijk in het echt zien.