Mt St Helens

De foto's van de eruptie van Mt St Helens in 1980 in de National Geographic hebben me altijd gebiologeerd, ik wilde nu graag met eigen ogen zien dat deze plek op aarde echt bestaat. De omvang van dit gebied en de krachten die hier aan het werk zijn gaan elk begrip te boven.
Ik heb een wandeling gemaakt in Lava Canyon, een gebied gevormd door oudere lavastromen dat helemaal overgroeid was, maar in 1980 door de modderstroom is "schoongeveegd" en nu een prachtige kloof is met watervallen. Met een hangbrug steek je de kloof ook over.
Toen even terug naar mn cabin gegaan voor een middagdutje (best vermoeiend al dat moois en de afstanden die je moet afleggen om er te komen).

Daarna ben ik op weg gegaan naar een reeks uitkijkpunten op de vulkaan en het gebied dat is getroffen door de oostelijke rand van de uitbarsting. Hier zijn nog veel dode bomen te zien, maar de vallei is ook onderdeel van een experiment het ecosysteem te herstellen en is alweer helemaal groen.
Het was een behoorlijke rit en ik moest dezelfde weg weer terug. Had me voorgenomen op tijd te keren om voor het donker weer terug bij de cabin te zijn. Maar de uitzichten waren zo prachtig in het avondlicht, dat ik toch tot 2 mijl van het einde van de weg ben doorgereden. Mede omdat daar nog een mooi meer zou liggen. Geen spijt van, en het laatste stuk wel in het donker gereden, maar dat had ik 's ochtends ook al gereden en was goed te doen.

Ook prachtig zicht op de naastgelegen Mt Adams

 

Gelukkig hoefde ik dit stuk niet in het donker te rijden.

De witte stukken zijn op elkaar gespoelde boomstammen, onvoorstelbare aantallen.







Crescent Lake - Cougar

De trip ging verder naar het noorden, door het prachtige landschap van Oregon, op naar de volgende staat: Washington.

De snelste route was via de Interstate 5 geweest, maar dat leek me saai (hoewel saai hier natuurlijk nog steeds prachtig is). Met de kaart en de navigatie een alternatief ingesteld en op pad gegaan. Prachtig hoe het landschap steeds verandert, het ene moment rijdt je in de bossen, het volgende moment vlaktes met heuvels en bergen op de achtergrond. En er was een punt waar je opeens de diepte induikt en er een heel heuvellandschap als het ware verborgen ligt, op het moment dat je daar weer uit bent en je kijkt achterom is er niets te zien van de enorme heuvels waar je tussen reed. Heel bijzonder.



Omdat ik een grote afstand moest afleggen heb ik niet al teveel foto's gemaakt, maar op de plekken waar ik ben gestopt waren het fantastische uitzichten. De eerste was een ravijn waar je ook niets van zag als je aan komt rijden, er stonden bij de parkeerplaats waarschuwingsborden voor een steile klif, maar ik dacht echt: "waar dan?!?", maar dat werd al snel duidelijk. Hier was het trouwens ook genieten van groot en klein, op de rotsen die her en der lagen zaten hagedissen te zonnen.

 Misschien wel het mooiste stuk van de rit was de snelweg langs de Colombia River. Bij Mount Hood kwam ik uit de bossen en heb de rivier gevolgd tot aan Portland. Aan de ene kant van de weg steile beboste kliffen en aan de andere kant de brede rivier. De bomen met beginnende herfstkleuren en het licht was echt prachtig zo aan het eind van de middag.
Ik moest nog net langs een hoekje van Portland, daar was het wel even druk, maar het verkeer sorteerde zicht snel uit over de verschillende afritten en ik dook al snel weer een rustige weg op. Precies voor het donker was ik op de eindbestemming. Ook hier weer een prachtige cabin met een heerlijk bed. In de buurt van Mt St Helens, dus die ga ik nu eindelijk in het echt zien.

Crescent City - Crater Lake - Crescent Lake

Lange rit, maar absoluut de moeite waard. Een plaatje van Crater Lake was de bron van het plan om deze trip te gaan maken. Uiteindelijk leek het uit de richting te liggen en had ik het geschrapt als bestemming. Maar door een foutje bij het boeken (Crescent Lake is echt een ander meer dan Lake Crescent!) heeft het zich toch weer terug in het reisplan weten te wurmen.
De rit er naar toe was al prachtig, kronkelend door de bossen, veel hoogteverschillen. Toen ik er bijna was vond ik het eigenlijk gewoon spannend wat ik te zien zou krijgen. De eerste indruk was echter matig, omdat Crater Lake me letterlijk zand in de ogen strooide. Op het eerste uitkijkpunt stond je recht op de wind die over een zandrichel blies. Je keek ook recht tegen de zon in, dus met samengeknepen ogen ving ik wel een glimp op, maar echt genieten was het nog niet. Kreeg ook koppijn, denk mede vanwege de hoogte (ruim 7000 ft zag ik op de navigatie).
Maar even rustig terug naar de auto, paracetamol genomen en goed wat water gedronken. Op de kaart gekeken waar ik er weer uit zou moeten naar Crescent Lake, dat bleek dezelfde weg te zijn, dus besloten de hele ronde om de krater te maken. Eenmaal bij het volgende uitkijkpunt voelde ik me al beter en waren de stand van de zon en windrichting gunstiger, dus kon het genieten beginnen.
Adembenemende uitzichten en elk uitzichtpunt gaf weer een heel ander beeld. Ik heb er ruim twee uur over gedaan en heel veel foto's genomen.

De zon begon al onder te gaan toen ik op weg ging naar de eindbestemming. Ben in het donker aangekomen bij Crescent Lake. Heerlijk bed. Vanochtend mooie verrassing, vanaf de veranda van mn cabin kijk ik zo op het meer.
Straks op pad voor de volgende lange rit, naar Mt St Helen. Onderweg geen extra doel om te bekijken, maar zal vast her en der wel wat foto's maken.

 

Miranda/Avenue of the Giants - Crescent City

 Elke keer als ik denk dat het niet mooier kan, word ik toch weer verrast. Wat ik vandaag allemaal heb gezien valt amper te beschrijven.
De Avenue of the Giants was indrukwekkend, zoveel enorme bomen bij elkaar. Rustig gereden, gestopt voor foto's, even onder zo'n boom gezeten om de omvang op me in te laten werken, rondwandeling gemaakt en vooral genoten.

Daarna de Highway 101 weer op en vanuit de bossen ging die weer vlak langs de kust.

En toen kwam het grootste avontuur van de dag: Fern Canyon. Ik had die tip gekregen van de zeer vriendelijke dame bij de cabin waar ik verbleef. Ik had eigenlijk nog een extra wandeling tussen de Redwoods gepland, maar haar advies was: "Skip that, you HAVE to see Fern Canyon". Ze had er wel bij gezegd dat je er alleen via een dirt road kon komen, maar dat was ik alweer een beetje vergeten tegen de tijd dat ik in de buurt was gekomen.
Had me namelijk wel afgevraagd of dat wel verstandig was met de huurauto. Maar nu ik er bijna was wilde ik het toch niet missen. Er stonden geen waarschuwingsborden, dus het er maar op gewaagd. Het is hier al een tijdje droog en dat gaf de weg een spookachtig uiterlijk, alle varens en bomen er omheen waren bedekt met een laag grijs stof.

Het was nog een aardig eindje om er te komen, zo'n 8 mijl stond aangegeven. En toen ik er bijna was stond er een bordje "Stream crossing ahead" en daar kruiste inderdaad een stroompje de weg. Dat durfde ik toch niet direct aan. Achter me kwam er een Jeep aan, die er zo doorheen ragde, ik was nog allesbehalve overtuigd dat het met mijn auto ook zou kunnen. Auto maar even geparkeerd en gaan kijken hoe diep het was. Terwijl ik daar me bezig was kwam er weer een auto aan, ik schatte in dat het ook een huurauto was, bestuurder ging namelijk ook direct in de remmen.

Ik zei dat ik m'n bedenkingen had, het leek hun ook erg gewaagd, maar toen ze nog iets verder keken en hadden gemeten hoe diep het was werd de man opeens stoer en zei dat het makkelijk moest kunnen. Laat maar zien dacht ik, misschien kan ik het dan ook wel. En ja hoor, hij ging er met gemak door. Dus toen heb ik de auto ook weer gepakt, diep adem gehaald en gas gegeven ... en dat ging inderdaad prima.


De beloning was groot. Fern Canyon is een ravijn waarvan de wanden volledig zijn bedekt met varens en door het ravijn loopt een stroompje en het ligt er vol met omgevallen bomen. Je waant je in de pre-historie (een aantal scenes uit Jurassic Parc zijn hier ook opgenomen). Er liepen maar een paar mensen rond en iedereen leek wel gehypnotiseerd, als je even contact had bij het passeren was het wederzijds stamelen "isn't it amazing?"
Aan het eind van het ravijn ging je een pad op dat bovenlangs weer terug naar het begin ging. Het liefst was ik er nog een keer door gegaan, maar het was al laat geworden en ik moest de dirt road ook weer 8 mijl terug om er uit te komen en dan nog drie kwartier naar Crescent City.
Maar ik kreeg nog twee toetjes van de dag: een Roosevelt Elk langs de kant van de weg toen ik bij wegreed en vlak voor Crescent City een prachtige zonsondergang.

Zeehonden en getijdenpoelen

Dit heb ik echt bij toeval getroffen, had me eigenlijk voorgenomen niet teveel te stoppen op weg naar Shelter Cove, maar toen ik een bordje "Vista Point" zag kon ik de verleiding toch niet weerstaan. Gewoon heel even zonder camera klein rondje lopen.

Maar ja, toen zag ik die zeehonden en daarna ook nog getijdenpoelen met een overvloed aan leven.

Hoefde er geen kaartje voor te kopen, geen glas of hekken waardoor je moet fotograferen, geen gillende kinderen.
PUUR NATUUR!

 

 

Mendocino Botanical Garden

Wat was dit mooi. Ik viel van de ene verbazing in de andere, zoveel diversiteit, mooie kleuren, het gonste er van de insecten en .... kolibries!


Ook bijzondere kunstwerken, een pad door bomen en varens naar de kust. Eigenlijk een wonder dat ik er nog weg ben gekomen.

Ik laat de plaatjes verder voor zich spreken.