Nugget point

Op woensdag zijn we van kaka point naar Dunedin gereden. Eerst nog even een klein stukje terug gegaan naar Nugget point, een prachtige klif met een vuurtoren er op. Ook hier weer begreoing die geheel door de wind gevormd is en tegen de kliffen aan lijkt te zijn geplakt. Ook hier weer wildlife gespot, een jonge seal op de rotsen.

Cannibal Bay: sea lions

Het laatste uitstapje vanaf de hoofdweg voor we aankwamen in Kaka point was Cannibal Bay. Ook weer een prachtig strand. We gingen er heen in de hoop sea lions te zien. Op het eerste strand was er geen een te bekennen, maar een wandeling door de duinen bracht ons bij een ander strand waar er drie lagen en dat leverde prachtige plaatjes op. Hoewel we al zorgvuldig afstand bewaarden stonden we opeens toch iets te dichtbij waarschijnlijk, het grote mannetje liet ons even weten dat we moesten opzouten door indrukwekkend onze kant op te draaien en dreigend te blazen. We wisten niet hoe gauw we de duinen in moesten springen. Daar wil je echt geen ruzie mee krijgen.

Invercargil - Kaka point : the Catlins

Dinsagochtend zijn we vroeg weer van Stewart Island naar het vasteland gevlogen (nou ja vasteland, het Zuidereiland blijft natuurlijk ook nog steeds een eiland). In Invercargill stond een prachtig huurautootje voor ons klaar, waarmee we in twee dagen van Invercargill naar Dunedin rijden.
Het gebied heet de Catlins en het is echt prachtig. Zulke indrukwekkende landschappen, weids, alle vegetatie is geknipt en geschoren door de wind, veel schapen (en heel veel lammetjes op dit moment, volgens de berichten in de krant inmiddels een miljoen geboren deze lente), prachtige bossen en een ruige kustlijn. Er doorheen rijden is op zich al fantastisch, maar we zijn onderweg een paar keer zijweggetjes ingeslagen en uitgestapt om te wandelen. We hebben zoveel gezien dat het lijkt of we dagen onderweg zijn geweest.

Sirocco de Kakapo

Eigenlijk had ik na mijn vorige reis niet gepland dat ik binnen een jaar weer naar Nieuw Zeeland zou gaan, zat eerder te denken aan maart of april 2010. Maar toen Arnica eerder dit jaar naar Stewart Island was geweest en een link stuurde van een gebeurtenis daar in oktober, begon het wel heel erg te trekken opeens. Er zou namelijk een Kakapo te zien zijn, een bijna uitgestorven vogel. Ik had er al redelijk wat over gelezen en gehoord en het verhaal van deze vogel en zijn hele voorkomen heeft iets magisch.
Het is een enorme groene papagaai die niet kan vliegen en die door de introductie van roofdieren in Nieuw Zeeland zo goed als uitgeroeid is. De laatsten van de soort zijn gered en leven nu op een eiland dat strikt beschermd wordt en vrij is van roofdieren, heel langzaam begint de populatie wat toe te nemen, van zo'n 50 op het dieptepunt ongeveer 20 jaar geleden, tot 124 op dit moment.

Sirocco is een Kakapo die met de hand is groot gebracht en helemaal op mensen is gericht. Hij is de ambassadeur van het Kakapo Recovery Programme en is deze maand in een speciaal onderkomen te zien op Ulva Island. (Inmiddels is hij ook aardig bekend geworden door het onderstaande filmpje op Youtube, uit het programma Last chance to see dat te zien is geweest op de BBC, waarin hij probeert te paren met de fotograaf, erg grappig.)
Het is niet iets waar je zomaar even heen kunt gaan als je op Ulva Island bent, per avond kan er 1 groep heen en je moet echt een stukje over een pad door het bos dat overdag met takken is verstopt. Het was echt heel bijzonder, vooral het moment dat we aan kwamen lopen en Sirocco opeens zagen zitten. Het verblijf was zo ingericht dat je er mooi omheen kon staan een ronde houten wand met perspex erboven en Sirocco paradeerde er aan de binnenkant prachtig langs. Hij leek zelf ook te genieten van de show.
Er mocht absoluut niet geflitst worden, dus echt goede foto's nemen zat er niet in, maar de plaatjes die ik in mijn hoofd heb opgeslagen zullen me altijd bij blijven. En met de wetenschap dat ik de vogel echt heb gezien vind ik de foto hierboven waarop de karakteristieke kleur en kop redelijk te zien zijn toch ook erg mooi.

Ochtendwandeling en terugkeer naar Ulva Island

Op maandag was ik vroeg op en heb een wandeling gemaakt in de directe omgeving van ons huisje. Aan het eind van de weg was een pad naar beneden naar een prachtig strandje (zie fot hierboven), van daaruit weer een stukje door het bos omhoog, om de heuvel heen en nog een stuk langs de baai gelopen. Een heerlijk begin van de dag.
Omdat Ulva Island zo mooi was en ook zeer goed zelf te verkennen hebben we besloten er gewoon nog een keer heen te gaan. Om 12 uur met het bootje over en om 4 uur gingen we weer terug. Precies tijd genoeg om de hele cirkel van paden te bewandelen. Ook nu weer een hoop bijzondere vogels gezien, en ook weer nieuwsgierige Robins.
Wat ook erg mooi is is dat je op bepaalde punten zo vanuit het dichtbegroeide bos direct aan het water op een strand staat. Je hoort aan het geruis van de branding al wel dat je steeds dichter bij het water komt, maar de overgang was toch telkens weer zeer verrassend.

Ulva Island

Op zondag hebben we een trip gemaakt naar Ulva Island, een echt vogelparadijs. Een kwartier lopen naar de haven over de heuvel vanaf de baai waar wij verbleven en dan zo'n tien minuten varen met de watertaxi. Hierboven een foto van Postman's wharf waar we aan land kwamen.
Onze gids, Ulva (vernoemd naar het eiland), was echt fantastisch. Ze is echt 1 met het eiland en de vogels die er leven en hoewel ze er waarschijnlijk dagelijks komt leek ze nog verwonderd over elke vogel die ze zag. Er leven veel vogels die zeer zeldzaam zijn, zoals de saddleback, waarvan we er maar liefst 6 hebben gezien, dus dat was heel bijzonder. De vogels die het makkelijst te spotten zijn, zijn de Robins, die zijn heel nieuwsgierig en komen overal waar je even staat kijken of er wat te halen valt, als je dan met een stok wat aarde loswoelt gaan ze daar op zoek naar wat te eten.
Het oerbos is ook overweldigend, elke centimeter wordt benut door bomen, varens, mossen. Alles wordt gebruikt en hergebruikt, omgevallen bomen zijn weer een kraamkamer voor nieuw groen. Je krijgt echt een idee hoe het al miljoenen jaren geweest moet zijn daar.







De zeer zeldzame saddleback, zo genoemd vanwege het oranje "zadel" op de rug.

Zie daar maar eens een vogel in te spotten, eigenlijk is het een wonder dat we er zoveel hebben gezien

Stewart Island - Rose cottage

Op Stewart Island hadden we een heerlijk huisje "Rose cottage". Het was echt een paradijsje, van alle gemakken voorzien en een adembenemend uitzicht over de baai. Echt een plek om nog eens terug te keren.

Auckland - Christchurch - Invercargill - Stewart Island

Vlucht richting Invercargill zicht op Mt Cook (hoogste berg achter in het midden)

Op zaterdagochtend zijn we rond 5 uur in de ochtend vertrokken om in een serie van 3 vluchten van Auckland via Christchurch en Invercargill naar Stewart Island te komen, helemaal onder het Zuidereiland. Het was een prachtige reis, de vliegvelden en vliegtuigen werden steeds kleiner en het landschap steeds indrukwekkender. Op het vliegveld van Invercargill waren welgeteld 2 gates, we moesten boarden bij gate 1 werd omgeroepen, maar omdat die dichtbleef zijn we uiteindelijk via gate 2 er ook gekomen :-).
Na een prachtige vlucht het kanaal over konden we vanuit de lucht onze verblijfplaats op Stewart Island al zien liggen, Rose cottage, op de foto in het midden net tussen de groene daken, ter hoogte van de witte hekjes op de weg.

Amsterdam- Hong Kong - Auckland

Oktober 2009, mijn 4e reis naar Nieuw Zeeland. Net als vorig jaar zal ik proberen weer wat plaatjes en verhalen te delen via dit blog.
Het eerste bericht kan ik eigenlijk overnemen van vorig jaar, weer met Cathay Pacific gevlogen, zelfde tijden, zelfde vluchtnummers en dezelfde goede ervaring. Ook nu weer een half uur vroeger dan het schema in Auckland geland, deze keer was er wel direct plek en binnen 20 minuten was ik de paspoortcontrole door en stond ik bij de bagageband. Daar ging het even iets minder, het duurde heel lang voordat mijn koffer eindelijk langskwam en in de tussentijd was ik al besnuffeld door de Beagle en aangewezen als verdachte van het vervoeren van verboden vruchten. Vanwege het kwetsbare eiland-ecosysteem is men hier panisch voor plantaardig en dierlijk materiaal, en terecht wat mij betreft, alleen had ik toch echt niets bij me. Gelukkig geloofden ze dat en hoefde ik niet al m'n spullen uit te pakken.
Geen weerzien met Arnica bij de gate, zij moest werken in Coromandel. Dus had ik een shuttle geregeld en rond half 11 wandelde ik de kliniek in Coromandel binnen. En dat voelde wederzijds zo vertrouwd dat ik al gauw volledig meedraaide in het dagelijkse leven daar. Er lag een hond klaar om gesteriliseerd te worden, na afloop mocht ik haar chippen. Ben mee geweest naar een ziek paard dat op de been geholpen moest worden en 's avonds na het eten kwam er nog een oproep voor een koe die moest kalven. Ook daar mocht ik helpen, het was een moeizame bevalling en dmv kettingen aan de poten moest het kalf de wereld in getrokken worden, dat heb ik mogen doen. Een heel bijzondere ervaring en gelukkig is het allemaal goed afgelopen.
Niet echt wat je zou plannen op de aankomstdag na zo'n lange reis, maar het was echt weer als vanouds en ik heb er met volle teugen van genoten. Ik was ook voldoende afgedraaid om de eerste nacht goed te slapen, heb niet echt last van het tijdverschil.

Rondje vleeseters in de Hortus, 5 km

De eerste dag van de lente, hoogste tijd om dit blog weer nieuw leven in te blazen. In de wintermaanden na m'n reis heb ik geen noemenswaardige eindjes om gemaakt. Maar nu de dagen weer langer worden en het zonnetje aan kracht begint te winnen komt de inspiratie ook weer terug.

Vandaag maar een heel klein eindje om, eigenlijk meer een fototocht dan een fietstocht. Twee weken geleden was ik met mijn ouders in de Hortus voor de zondagwandeling met als thema de planten van Darwin. Die wandeling voerde onder andere langs de gallerij met vleesetende planten, boven in de winterkas, een stukje van de Hortus dat ik tot dan toe nog nooit had bezocht. Het was een prachtige dag en de kleefdruppels op de diverse vleesetende plantensoorten leverden een schitterend schouwspel op in de zon. Geen camera bij me helaas, maar me wel voorgenomen om speciaal er voor terug te gaan op een zonnige dag.

Vandaag was die zonnige dag en ik ben eigenlijk blij dat ik de vorige keer geen camera bij me had, dat was niets geworden met een groep van meer dan 20 mensen er omheen. Nu had ik het (planten)rijk alleen en heb ruim een uur foto's geschoten.
Echt intrigerend om te zien hoe deze planten zich gespecialiseerd hebben. Zodra ik met m'n camera bezig ben kijk ik toch altijd weer heel anders, veel intenser naar kleuren en details. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Er gaat een soort intelligentie van deze planten uit, een zorgvuldig uitgedacht plan en een geduldig wachten op een nietsvermoedend slachtoffer. Niet heel aardig voor de vlieg, maar ik zie wel wat wrange humor in de foto hiernaast.

De fiets moet nog een beetje gesmeerd en opgepoetst worden, maar de camera is alvast weer warm. Op naar nieuwe eindjes om!